اسماعيل بياتى چالشترى
به نام خدا
اين شاعر هم عصرما در سال 1327 ه.ش در چالشتر بدنيا آمده است .وى در دبستان فريد چالشترتا كلاس ششم ابتدايى تحصيل كرده و سپس به دليل فقر مالى و مشكلات زندگى تحصيل را رها نموده و به همراه پدر به كار كشاورزى مى پردازد.
انس با طبيعت بر شكوفايى طبع شعر "اسماعيل" بى تاثير نبوده است.او دردهاى هموطنانش را با زبان اشياء و طبيعت در قالب شعربخصوص مثنوى بيان مى كند.او علاوه بر مثنوى در قالبهاى ديگرى چون غزل،رباعى،دوبيتى و قطعه طبع آزمايى نموده است.سادگى،صميميت ،تواضع و فروتنى و عشق به طبيعت در اشعارش موج مى زند كه در مجموعه اى با عنوان"نغمه هاى طبيعت"توسط انتشارات جهان بين به چاپ رسيده است.
وى هم اكنون در انجمنهاى ادبى استان چهارمحال و بختيارى به فعاليت خود ادامه مى دهد.
با آرزوى سلامت و سعادت براى ايشان، مهمان يكى از مثنوى هايشان مى شويم.
چكش و ميخ
چكش را گفت ميخى در دل سنگ
كه كردى عرصه ى دنياى ما تنگ
ندارم لحظه اى آرامش و خواب
ز جور تو مدامم در تب و تاب
به هر ضربه نمايى چون كمانم
نمى بينى مگر من ناتوانم
ز جورت بس شدم در چوب و ديوار
كمر بشكستم از جور تو زينهار
تو از بهر ستم گرديده واله
من از جورت كشم صد آه و ناله
چرا با بينوايان اين چنينى
نشد اين راه و رسم همنشينى
قوي گشتى براى رنجه كردن
ضعيفان را تو اندر پنجه كردن
من و تو تفته در يك كوره همرنگ
ضعيف و ساده من اما تو نيرنگ
چكش خنديد و گفتش اين سخن را
مقصر از چه مى دانى تو من را
در آن كوره كه پروردند ما را
به مقصودى درآوردند ما را
وگرنه زاده ى يك معدن هستيم
اگر از جور يكديگر شكستيم
منم چون تو ندارم راه چاره
تو خم خواهى شد و من پاره پاره
توانگر بوده آن كاو ساخت ما را
به جان يكدگر انداخت ما را
دگر ما هردومان ابزار كاريم
كجا از كار مردم سردرآريم
استفاده از مطالب و عکس ها، فقط با ذکر منبع و لینک مربوطه امکان پذیر است.