X
تبلیغات
چالشتر،"مرکز قدیم چهارمحال" - "بیاتی"، شاعر بی ریای دیارمان

چالشتر،"مرکز قدیم چهارمحال"

"بیاتی"، شاعر بی ریای دیارمان

به نام خدا

سلام

از هر چالشتری که سراغ استاد اسماعیل بیاتی را بگیری، بلافاصله می گوید:"شاعر !"

"شاعر" آنقدر افتاده و بی ریاست که حتی  اگر  برای اولین بار همنشین اش شوی احساس می کنی سال هاست او را می شناسی(زندگی نامه و آثار ایشان در بخش های قبلی این وبلاگ آمده است.).

ایشان قدم رنجه کرده اند و به وبلاگ"چالشتر"تشریف آورده اند،البته با غزلی زیبا که هرکسی می تواند مخاطبش باشد اما مخاطب خاصش نویسنده ی این وبلاگ می باشد.

در این مجال ابتدا  دعوت تان می کنم به غزل استاد اسماعیل بیاتی و  پاسخ اینجانب. و سپس با  خاطره ای از زبان همکار همیشگی این وبلاگ"جناب آقای حسین تقیان"  در خدمت تان هستیم.

 

استاد اسماعیل بیاتی:

افتاده و خالی شده از می سبویم

در خود شکستم بی تو جام آرزویم

می سوزم از داغ جدایی بی تو اما

در لاک خود رفتم فرو از  آبرویم

گفتم بیایی بشنوی فریاد دل را

در من فروکش کرده اما های و هویم

از بس که حرف دل نگفتم بی تو با کس

چرکین شده بغضی که مانده در گلویم

غافل شدی از عشق و من این رد پا را

آن سوی پرچین غمت در جستجویم

کی می شود راحت از این غربت وجودم

تا وا کنم بند گره از گفتگویم

ترسم بماند در وجودم عشق و حسرت

تا در تن گورم بپوسد آرزویم

 ***

غلامرضا خواجه علی:

افتاده ای  چون می، ولی تنگ  سبوئی

تلخی! ولی دردی کشان را آرزوئی

در  لاک خود رفتی  اگر  با  سوز و سازت

می ترسی از جولان هر  بی آبروئی

لحن کلامت آتشین است آتشین است

در غربت خاموش من،  خوش   های و هوئی

بس حرف ناگفته  گرفتم هق هقت را

بغضی که سد کرده  غزل های گلوئی

دنبال عشقی، همدلی یا همنوائی

"در کنده ها" رد غمی از جستجوئی۱

غم های "چالشتر" اگر پرچین  باغند

غم های تو، کوه "قراول خانه" گوئی۲

غفلت به داد عشق بی پروا  رسد، کاش!

آنجا  که بی پروا  زند  بر آبروئی

از غربتم داری خبر، غربت چه سخت است

اما غریبی در وطن، راز   مگوئی

ترسی بماند  در وجودت  عشق، "شاعر"!

ترسم نماند  در  وجودم  عشق، موئی

 

خاطره ی جناب آقای حسین تقیان از استاد بیاتی:

 شعر آقای بیاتی را که دیدم یادم به خاطره کوچکی از مسافرت و مصاحبت با این مرد شریف افتاد که درج آن را خالی از لطف ندیدم .5 یا 6 سال پیش بود که ما توفیق زیارت رفتن آقا علی بن موسی الرضا(ع)را با هیئت مذهبی حضرت ابالفضل (ع)چالشتر پیدا کردیم با توجه به اینکه پاره ای از کارهای ثبت نام را هم خودم انجام می دادم دقیقاً یادم هست که اولویت جهت تعیین صندلی اتوبوس های ناسیونال ،بستگی به زمان ثبت نام داشت یعنی هر کس زودتر ثبت نام می کرد خودش صندلیش را انتخاب می کرد .اون سال جناب استاد بیاتی واسه مشرف شدن مردد بود و چند بار هم واسشون پیغام دادم که چنانچه مایل به تشرف هستید زودتر اعلام کنید تا خدای ناکرده شرمنده تان نشویم خلاصه یک روز قبل از حرکت کبوتر دل شاعر عزیز ما هوای کبوترهای حریم امام رضا کرد و ما هم که دیگه ظرفیت ماشین هامون تکمیل شده بود نمی دونستیم چه کنیم از طرفی بعد از سالها این عزیز افتخار همراهی به ما داده بود و از طرفی صندلی خالی هم نبود خلاصه ....

...خلاصه چاره ای ندیدم ،با خودم گفتم بدون اینکه کسی بفهمه صندلی خودم را که واسه ایشون می گذارم و خودم طوری وانمود می کنم که صندلی دارم و پیش این رفیق و اون رفیق طی می کنیم تا ان شاءالله برسی مشهد .روز حرکت فرا رسید و همه زائرها دم مسجد جمع شدند. شاعر که با یک کیف ساده و رختخوابی که بچه های بزرگوارشان آورده بودند به ما ملحق شدند. شاعر تا من را از دور دید، گفت:بالاخره راهی مان کردی!  گفتم: کسی دیگه دعوت تان کرده، من چکارم، استاد!  و بعد از دیده بوسی اهالی و خانواده ها که با چشمانی اشک بار مسافران شان را بدرقه میکردند سوار ماشین ها شدیم من بخاطر اینکه از تعداد مسافران و غایب نبودن کسی مطلع بشم توی رکاب ماشین ایستادم و یواشکی قضیه صندلی نداشتنم را به راننده ، که از همشهری های خودمان بود گفتم و ایشون هم بسیار خوشحال شد که در این باب مساعدت خواهد کرد و می گفت حسن سفر زیارتی به تحمل مشقات و سختی اونه .
دقیقاً یادم هست که از فلکه اول چالشتر به فلکه دوم نرسیده بودیم که جناب بیاتی من را صدا کرد و با لحن و گویش ساده خودمانی گفت :
"عزت هشتید به شاعر نشوندیدش رو تایر!"
با این بیت شاعر اتوبوس مانند بمب خنده منفجر شد و من که از شدت خنده به یکی از صندلی ها تکیه داده بودم گفتم بچه ها هنوز یک فلکه رد نکردیم شاعر یک بیت شعر گفت. فکر کنم تا برگردیم یک شاهنامه واسمون سرودن و اینجا بود که همه صندلی خودشان را به شاعر تعارف می کردن ولی ایشون گفتند من باب شوخی با آقای تقیان گفتم و من هر جا تقیان بنشیند با هم می نشینیم .خوشبختانه دو ردیف از صندلی های آخر اتوبوس باز شده بود و یک فضا به عرض اتوبوس و طول یک و نیم متر خالی بود .....

یادم هست که تا رفتن مشهد و برگشتن نه من متوجه صندلی نداشتن شدم و نه شاعر متوجه صندلی داشتن روی تایر .آخر اتوبوس شاعر از شعرهای خود می گفت و من هم که یک ته صدای گوشخراشی دارم آن شعر را می خواندم .الان که فکر می کنم هیچ کدام از سفرهایم به مشهد مثل این سفر خوش نگذشت .آن سال جناب بیاتی دو مرتبه شعر بهار را برایم خواندند یک بار در اتوبوس در حین سفر و یک بار در آرامگاه فردوسی کبیر  که مرتبه دوم توسط فیلمبردار کاروان ثبت و ضبط گردید و می دانید که زیبایی شعر به آن است که از زبان شاعرش بیان شود. حلاوت خاص گفتار جناب بیاتی در سرودن اشعارش مثال زدنی است .آن سال جناب بیاتی نوحه ای نیز با مطلع :
"اینجا بود دارالشفا، گو یاعلی موسی الرضا(ع)"
سروده بودند که مداحان کاروان از آن سال به بعد فقط با همین نوحه وارد آستان مقدس می شدند نوحه ای بسیار ثقیل و سنگین که وقتی خوانده می شد هزاران هزار زائر اطراف کاروان به گریه در می آمدند. روز آخر اقامت طی هماهنگی قبلی با یکدیگر وارد آستان شدیم و ایشان گفتند اگر در سالهای آتی من توفیق زیارت نداشتم علاوه بر خواندن نوحه من این دو بیت را نیز بخوان:
یاد من کن چو شدی وارد صحن و حرمش

تا شوم خرم از آن لطف و صفا و کرمش

گر بیاتی نبود لایق پابوس رضا

شعر این شاعر دلخسته بخوان در حرمش

توفیق روزافزون شما و جناب بیاتی را از حضرت دوست خواهانم . زیارت با شما بزرگواران در حریم مقدس رضوی آرزوی ماست .

*************

جناب آقای تقیان زحمت کشیده اند و شعر آقای بیاتی(یا علی موسی الرضا(ع)) را کامل برای مان ارسال نموده اند که تقدیم تان می شود:

ایـنـجـا بـود دارالـشـفـا                      گو یا علی مـوسی الـرضا
گـر غـرق دریـای غـمی                     گـر اشـک و آه و ماتمـی
گـر آه جـان سـوز دلـی                      داری اگـر هـر مشـکـلی
 ایـنـجـا بـود دارالـشـفـا                      گو یا علی مـوسی الـرضا
از ره رسیـده خستـه ایم                     بر درگَهَت صف بسته ایم
در خِطّه ی طوس آمدیم                     از بـهر پـابـوس آمـدیـم
ایـنـجـا بـود دارالـشـفـا                      گو یا علی مـوسی الـرضا
مـا عـاشـقـان کـوی تـو                      در مـَرقـَد دل جـوی تــو
بر سینه و سـر می زنیم                      از عشـق تـو پـَر می زنیم
ایـنـجـا بـود دارالـشـفـا                      گو یا علی مـوسی الـرضا
بـر درگَهَـت ای مهربان                     اشـک «بـیـاتـی» شـد روان
بــا صــد امـیــد و آرزو                     بـر درگَـهَـت مـی نـالـد او
ایـنـجـا بـود دارالـشـفـا                      گو یا علی مـوسی الـرضا
در گلشن و گلزار تو                    دل در پـــی دیـــدار تـــو
ســـر داده آوای دعـــا                      ای شـاه دیـن موسی الرضا
ایـنـجـا بـود دارالـشـفـا                      گو یا علی مـوسی الـرضا
ای مـنـشـا لطـف و صفا                      ای ضــامــن آهــو رضـــا
ای جان مـن قـربان تـو                      دســت مــن و دامـان تــو

ایـنـجـا بـود دارالـشـفـا                      گو یا علی مـوسی الـرضا
مـرغـان گلشن از کَرَم                       بنـشستـه بر بام حـرم
بال و پَـری بـگشـوده انـد                   از درد و غم آسوده اند                      
ایـنـجـا بـود دارالـشـفـا                      گو یا علی مـوسی الـرضا
جمعی به ذکرند و دعـا                       با چشم تر سوی رضا
بیـمـار خود را بسته اند                       بـهـر شـفـا بـنـشـسته اند
ایـنـجـا بـود دارالـشـفـا                      گو یا علی مـوسی الـرضا
ما آمدیم با چشم تر                         بر عاشقانت کن نظر
بر درگهت ای مهربان                        اشک بیاتی شد روان
ایـنـجـا بـود دارالـشـفـا                      گو یا علی مـوسی الـرضا
این هیأت چالش تـُری                       کــز دیـده افـشـانَـد دُری
در صحن این دارالشفا                        فیـضـی سـتـانَـد از رضــا
ایـنـجـا بـود دارالـشـفـا                      گو یا علی مـوسی الـرضا
دارد «بـــیــاتــی» آرزو                       چــون بـلـبـل گــلــزار او
با شـاه خوبان رو به رو                       گویـد سخن ها مـو به مـو
ایـنـجـا بـود دارالـشـفـا                      گو یا علی مـوسی الـرضا
« شاعر : اسماعیل بیاتی چالشتری

 

 ۱- درکنده ها: حفره هائی غارمانند در دل زمین در شمال غربی چالشتر

۲-کوه قراول خانه: کوهی در شمال شرقی چالشتر بر فراز  "اشکفتک"


برچسب‌ها: اسماعیل بیاتی چالشتری, شعر, چالشتر
+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و هشتم شهریور 1391ساعت 23:46  توسط غ-خواجه علی  |